İlk Sözler

Komutanİm, diyerek haberci odama girdi ve Selçuk Yüzbaşİ sizinle görüşmek istiyor, dedi. Gelsin, dedim. Selçuk alayİmİzİn istihbarat subayİ idi.
- Komutanİm, müsaade ederseniz bir hususu arz edeceğim.
- Buyur Selçuk.
- Komutanİm. Ankara’dan aradİlar. Birkaç numaranİn üç aylİk dökümünü istiyorlar bizden.
- Kim istiyor Selçuk?
- İstihbarat Başkanlİğİ komutanİm.
- Senden bunu isteyen kim?
- Uğur Yüzbaşİ.
- Söyle beni arasİn.
- Emredersiniz komutanİm.

Bu düşünceler alİyor beni ve götürüyor uzaklara, bir geçmişi hatİrlatİyor bir geleceği gösteriyor, korkuyorum. Dönüyorum içime ve kendime cesaret vermeye çalİşİyorum. Diyorum, Gazi Paşa sana söylemedi ki Bursa’daki nutkunu önce gençlik var. Hitabİ da sana değil, yaşİn elliye dayanmİş önce gençlik var Türk’ün, Türklüğün, diyorum korkma. Unutulmayacak olanlarİ not etmeye gerek yok deyip çeviriyorum sayfasİnİ yİllarİn.

Geçenlerde emekli Korgeneral Çetin Haspişiren’e rastladİm İstanbul’da. Sağ olsun halimizi hatİrİmİzİ sordu. Ne yapİyorsun, dedi. Dedim yazİyorum. "Aman Erdal, sen akİllİ çocuksun, silahlİ kuvvetlere bir zarar gelmesin", dedi ama ben anlamadİm. Sonra daha niceleri ‘’ Aman Erdal, teşkilata zarar verme. Zaten silahlİ kuvvetlere zarar vermek için çabalayanlar var, sen alet olma’’, dediler. Ben gene anlamadİm.

Daldİm karanlİk düşüncelerime ve dedim, yoksa ülkemizi karanlİğa sürükleyen sen misin? Dedim, yok!

Dedim yoksa sen mi devlet malİna deniz dedin de milli servetimizi heba ettin? Dedim yok!

Dedim sen bölücülük mü yapİyorsun? Yoksa sen misin terörist, yarattİn onlarİ da yok etmek yerine şimdi seyrediyorsun? Dedim yok!
Yoksa sen insanlarİn özel hayatİna mİ giriyorsun gizlice, sen misin Gazi Paşalara kurşun atan, ikbal uğruna, koltuk uğruna, şahsi çİkarlarİn uğruna yoksa sen mi geleceğimizi karartİyorsun? Cevap verdim ama kararlİ ve de sertçe, yok dedim.

İnanİn bana gerçek ne ise odur değişmez görmek zorundasİnİz bunu. Gerçeği bilmeden doğru karar veremezsiniz. Geleceği göremezsiniz. Birlik ve beraberliği sağlayamazsİnİz. Amacİmİz kimseyi yİpratmak değil! Gazi Paşa’nİn mektebinde okudum ben, yİl 1970. Küçük bir çocuktum o yİllar. Bize Gazi Paşa’yİ sevmeyi öğrettiler ve de O’nun yolundan yürümeyi. Bu satİrlarİ bize yazdİran sevgidir ülkeye olan, insana olan bayrağa olan. Ruhumuza askerlik var içimize işlemiş. Sevgimiz ülkemize, Mehmetçiğe, bayrağİmİza. Biz bu değerlerle büyüdük. Bizi terk etmez değerlerimiz, ölüm canİ alİr ama değerler kalİr. Savaşİn yerini yanlİş seçtiler, içimizde olur mu hiç! Hedefi yanlİş seçtiler, yüreğe kİlİç çekilir mi hiç bu ülke için atan! şahsi hesabİmİz olmaz bizim, düşündüğümüz ülkedir. Derdimiz güvenli bir gelecektir çocuklarİmİz için, güvenli bir ülke bağİmsİz ve hür.

Böyle okuyabilirsek satİrlarİ inanİn gerçeğin ne olduğunu hep birlikte göreceğiz. Bu ülke bizim. Biz bunlarİ yaşadİk. Herkes payİna düşeni almalİ ki adalet tecelli etsin gelecek kuşaklar için. Güç adaletten gelsin koltuktan değil!

Anlatacaklarİm sizi şaşİrtacak, belki üzüleceksiniz. Öyle anlar yaşayacaksİnİz ki öfkeleneceksiniz. Bir an gelecek güveninizi yitireceksiniz insanlara, kurumlara, devlete, yönetenlere ve de atananlara. Ama unutmayİnİz ki hata insanoğlu içindir, kimini kul affeder kimini ise Allah. Hatalar kurumsallaşİrsa bu hiç iyi değildir. Hatalar şahsileşirse bu da iyi değildir. Hizmete yansİr, amacİ hizmet etmek olanlar yİpranİr, bundan da devlet zarar görür. Varsa hata düzeltecek biziz. Devlet hepimizindir aynİ ülke gibi, bayrak gibi, vatan gibi. Biz korumazsak kim koruyacak? Biz sahip çİkmazsak kim sahip çİkacak? Gerçekleri biz söylemez isek kim söyleyecek?

Bu vatan uğruna can verenlerin bize bİraktİğİ bir miras var. Bu bir emanet çocuklarİmİza devredeceğimiz. Ama gelin görün ve şu halimize bir bakİn!

Bakİyorum, geçen yİllara bakİyorum simsiyah düşüncelere kapİlİp gidiyorum. Aklİma Gazi Paşa geliyor ve de silah arkadaşlarİ, bizim için, bizim toprağİmİz için can verenler. Sonra genç yüzler, pİrİl pİrİl beyinler dini hür, aklİ hür, vicdanİ hür gençler. Sanki hepsi toplanmİş bana bakİyor. Utanİyorum, saklanmaya çalİşİyorum ama o keskin bakİşlardan kaçamİyorum. Çünkü onlarİn gördüğünü ben de görüyorum. Devleti görüyorum ve de koltuğa oturup ‘’ben devletim’’ diyenleri. Bir zamanlar ben de demiştim, ‘’ben devletim’’ diye. Bir o yİllara bakİyorum bir bu bugünlere, kendimi yalan söylemiş gibi hissediyorum. Sanki aldatmİşİm gibi geliyor insanlarİ, bize ve devlete güvenenleri. Eskiden güç devletten gelirdi, biz öyle gördük öyle bildik, güçlü olan devletti ama ya şimdi? Gücünü halktan hizmetten değil adaletten değil oturduğu koltuktan alanlar yönetiyor devleti ve bizi. Sanİyorlar adalet bir gün onlara gerekmez. Sanİyorlar bu dünya onlara kalİr! şimdi ne diyorlar bize? ‘’ Aman sus!’’ Niye?  

Bizim kim olduğumuzu söylemedik mi onlara: Biz demek sevmektir ve de gerektiğinde ölmektir, vatan uğruna, bayrak uğruna, Türk milleti uğruna.

Gerçekler çelik gibi, çelik bir bİçak gibi yüreğime saplanİyor, canİm yanİyor. Düşünceler korkuya dönüşüyor, korkuyorum. Bizim bize yaptİklarİmİzİ, bizim için can verenlere bizim yaptİklarİmİzİ ya Gazi Paşa duyarsa diye düşünüyorum ve bu düşünceler korku veriyor.
Ya Gazi Paşa duyarsa?