Yönetenin bu acılara karşı kayıtsızlığı bir yana, otoriteyi sağlamakla görevlilerin sorumluluklarını taşımak yerine kaçmalarını görmek, ‘’aman sorun çıkmasın’’ diyerek saklandıklarını görmek bizim dünyamızı alt üst ediyor. Tanık olduğunuz olaylar, bir kaos ortamındaki yalnızlığımızın ne dayanılmaz olduğunu hissettirmiştir umarım sizlere.

 Askerliğe gönülden bağlı bir insanız biz. Devletin kutsallığına yürekten inanmışız. Devletin adamlarına hep inanmışız. Bize göre Asker, kutsal devletin sabırlı ve vefakâr bir bekçisidir.

 Biz, almış olduğumuz askeri eğitim gereği, devletin çaresizliğini kabule yanaşmayan bir kişiliğe sahibiz. Bize göre devletin belirli bir tanımı yoktur; devlet kimi zaman sevgidir, kimi zaman otoritedir, kimi zaman bir nefestir yaşam veren ama asla çaresizlik değildir.

 Bizim kabulümüzdür, 80’li yıllarda terörün yönetenler için bir bilinmez olduğu. Bir bilinmeze karşı yürütülen mücadelede hatalar olması da doğaldır. 90’lı yılların ise, bir önceki dönemde yapılmış hataların telafisiyle geçtiği de doğrudur.

  Ama 2000’li yıllarda bir bilinmeyeni olmayan terör karşısında yönetenin milli bir duruş gösteremeyişini hata ile izah etmek mümkün değildir.

 Devletin adamı saygındır, onurludur. Devlet adamının asıl görevi halkına hizmet etmektir, refah ve huzurunu sağlamaktır, güvenli bir gelecek sunmaktır. Gerçek budur, bu olması gerekir ama ne yazık ki mevcut durum böyle değildir.

 Bizi böylesine keskin düşünmeye sevk eden Türk ulusunun tarihidir. Bize öğretilen tarih şan ve şerefle doludur. Mazisi bin yıllara dayanır. Binlerce yıllık tarihimizin bağımsız yaşamış tek devleti, Türk Cumhuriyetidir bizim devletimiz. Atalarımız üç kıtaya hükmetmiştir. Mazluma el kaldırmamış ama ihaneti de asla affetmemiştir.

 Bizi bu şekil düşünmeye ve bu şekil keskin bir sorgulamaya iten gene Şemdinli’dir, orada yaşadığımız olaylardır.

 Biz, teröre çare bulması gerekenleri zamanı geldiğinde etrafımızda göremedik.

 Yalnızlığımızın yarattığı çaresizlik, adeta bizi devlet erkiyle özdeşleştirdi. Anlık gelişen olaylar, her olayın ardındaki şehitler, samimi halkın çaresizliği bizi, gücümüzün çok ötesinde kararlar almaya ve uygulamaya mecbur bıraktı.  Beklemediğimiz bir anda kendimizi olayların içinde bulduk. İnisiyatifi elinde bulunduranın yaşama şansı olduğunu fark ettiğimizde bunu sonuna kadar kullanmak zorunda kaldık, yaşamak için, yaşatmak için.

 Burada okuduğunuz kimi olaylar, kimi kararlar, kimi uygulamalar size çılgınca gelebilir. Buna karar vermeden önce, 90’lı yıllarda ülkenin içinde bulunduğu durumu çok iyi analiz etmeniz gerekmektedir, bizi daha iyi anlamak için.

 Şimdilerde bakıyorsunuz herkes yazıyor, herkes konuşuyor. Ömründe Şemdinli’ye gitmemiş bazı aydınlar oturduğu koltuktan sorunlara çare buluyor, kendi çare oluyor. Medya okumadan, görmeden, bilmeden 12 şehit verdiğimiz Dağlıca baskınını çok kesin analizlerle halka aktarıyor. Sanıyor halk, Mehmetçiğin içinde hain var, doğru değil bunlar, doğru değil.

 Bir hava harekâtı otuz yıldır süren teröre son verecekmiş gibi anlatılıyor. Üç beş teröristtin örgütten kaçıp teslim oluşu örgütün dağılma sürecine girdiğinin resmi olarak gösteriliyor, bunlar yanlış, bunlar doğru değil.

 Kime ve neye hizmet ettiği anlaşılmayan böylesine hayali geniş bir medya karşısında, doğan her günün ardından ‘’otuz yıldır çektiğimiz acılar artık bitti’’ derken, aynı gün onlarca şehit haberiyle çarpılıyorsunuz. İnsanlar şaşırıyor, halk olan bitene anlam veremiyor. Halk kuşku içinde, korku içinde seyrediyor terörün acımasızlığını. Bunlar doğru değil, halkımızın umutlarıyla oynamaya, halkımızı çaresizliğe düşürmeye kimsenin hakkı yoktur.

 Zap’a yapılan son kara harekâtında da aynı şeyleri yaşadık biz. Daha ilk gününde harekâtının, terör bitti, terörist bitti, örgüt dağıldı, dediler ama sonunda 27 şehit verdik biz. Kimse sormadı, otuz yıldır acı çektiğimiz bu terör nasıl bir günde bitiyor, diye.

 Böyle soranı, Avrupa’daki teröristler nerede, diyeni, hani arşiv, hani kasa, diyeni konuşturmuyorlar zaten. Örgütün lider kadrosu nerede, diye merak eden yok. Medya bu konular gündeme gelsin istemiyor. İstemiyorlar, halkımız düşünsün bunu. Sanırsınız ordumuzu öve öve göklere çıkarıyorlar ama doğpru değil, kuşku yaratmak istiyorlar kuşku, ordumuz için, gücümüz için, varlığımız için. Dikkati dağıtıyorlar, başka yöne çekiyorlar. Aklımızı karıştırıyorlar. En büyük güvencemiz ordumuz hakkında şüphe duymaya zorluyorlar bizi. Doğru değil bunlar.

 Bize göre, ateşin yaktığını bilmeyenler, acılarımızı görmeyenler, anlayamayanlar Şemdinli’ye gitmeli, halkımızı, askerimizi, memurumuzu yerinde ve şartlarında görmeli. Görmeli hangi zor şartlar altında yaşadıklarını, görev yaptıklarını, nasıl şehit olduklarını.

 Etliye sütlüye karışmayan, aman sorun çıkmasın diyerek olayların üstüne gitmeyen, ülkeye ve insana umutlu ve güvenli bir gelecek hazırlayamayan yöneticilerin devri kapanmıştır artık. Bugün içinde bulunduğumuz tehditler, Osmanlı ‘nın son döneminde yaşanılan işgalden daha az ağır değildir.

 Amacımız kimseyi suçlamak değildir ama çaresiz insanların yaşamları üzerinden yapılan siyasete de karşıyız. Yöneten, insan yaşamı ve geleceğiyle ilgili sorumluluğunu taşımalıdır. Taşıyamıyorsa yiğitçe koltuğu bırakmalıdır. Bununla birlikte yöneten, ülkemizin insanlarını ve bekasını bilerek aldığı kararlarla her türlü tehdide açık hale getiriyorsa, bunun hesabını da Türk ulusuna vermelidir. O vermek istemese de yaptığı yanına kalmamalıdır, bu hesap bir gün sorulmalıdır.

 Bize göre gün; artık sözün bittiği gündür, gün; hesap günüdür.

İnanın bana, işi gücü bıraktık biz, aklımız da şehitler, yaşadıklarımız, bizi yönetenler, gaflet, ihanet, düşmanla işbirliği tüm bunlar beynimizi döndürüyor, uyuyamaz olduk artık, rüyalarımız bile bir kâbus.

Çok şehit verdik biz çok, yüreğimiz acılı.

BUNU BİLESİNİZ İSTEDİM,

BİZE GÖRE DEVLETİ ŞEMDİNLİ'DE VURDULAR,

HEPSİ BU…